خلاصه با تمام موفقيت هايي و مخاطبيني كه وبلاگ ها داشتند به دلايل عمده دچار سرنوشت هاي تلخ متفاوت شدند...(كه آسيب شناسي آنها مجالي ديگر و دقت نظر بيشتري را مي طلبد)

چندی پیش با معلم سابق ادبیاتم و البته فعلی خودم گپ و گفتی زدیم ...خیلی خوشحال شدم .

و از هر چیز تلخ و شیرینی گفتیم ...

و از پارادوکس های جور و واجور این نسل (نسل امثال من) حرف زدیم و...

..........................................................................................

 دردی که من و امثال من و کوچکتر و بزرگتر و روشنفکران و اندیشمندا رو با خودش درگیر کرده و سر جاده تردید و نمی دانم ها نگه داشته ... الا آشپز هایی که خواب خرگوشی راحتی رفته اند و آش

بسی تلخ به حلقوممان می ریزند.

کودک که بودم از نفی خشونت و دعوا و جنگ با من حرف زدند و بزرگتر که شدم قصه جنگ از داستانهای شیرین هزار و یکشب روزگار شدو باغ و گل و پروانه شد جنگ.

فحاشی را خوب بلدیم و فحش های رنگارنگمان را حواله هرکسی می کنیم و پایش که می افتد پارچه و نظر بند می بندیم و از ذلتمان اشک می ریزیم ...

همیشه از حماسه حضور برایمان می خوانند و افتخار مشارکت، اما هنگامه ای که برای خواسته های صنفیت حماسه را رقم می زنی به اجنبی ها لینکت می کنند و حکایت همیشگی و لوس شده جیب های پر از دلار های آمریکایی...

به اعتکاف می رویم تا در خلوت معنوی خود گم شویم و لذت ببریم از این که دین جدای از سیاست چه کیفی دارد اما بلندگو مسجد اعلام می کنند که 2 خرداد خیانت به نظام بود.

یاد می گیریم که موسیقی عامل تلطیف دهنده روح است و به انسان نشاط می بخشد و می شنویم که"ترویج موسیقی کاریست بر خلاف نظام اسلامی"1(که عامل بقای هر عملی ترویح آن است و مقابله با ترویج راهی است برای نابودی)

این نسل پر است از بی هویتی و تناقض آنجا که از وفاداری و خدمتگزاران مردم می گویند و این خدمتگزاران فردا خائنین وطن می شوند.

مصادیق دیگرش را خودتان پیدا کنید...